پست ششم

از وقتی به گودر (همون گوگل ریدرخودمون) معتاد شدم دیگه حس می کنم متن هام به درد خوندن نمی خورن

پست پنجم - شاید

خیلی وفت ها واسه همه ی آدم بزرگ ها هم سوء تفاهم پیش می اد. شاید فقط آدم بزرگ ها سوء تفاهم پیش بیاد.

بکتاش، یادته اون وبلاگ قبلی رو که زدم اولین نظرش رو خودت دادی و قول دادی واسه همه ی پست هام نظر بدی؟ حالا می تونم قسم بخورم حتی نصف اون پست ها رو هم نخوندی. ولی هیچ وقت جایی واسه سرزنش وجود نداره. چون نه من همه ی زندگی تو ام و نه تو همه ی زندگی من.

نمی دونم، چی جوری از آرمین انتظار دارم مطالب وبلاگمو همه شو بخونه وقتی خودم هر 3 تا پست به وبلاگش رو می خونم؟

ولی از تو انتظار دارم. چون تو تویی.

پست چهارم - آی آدم

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند
روی ابن دریای تند و تیره و سنگین ..... (آی آدمها - نیما یوشیج)

معلوم نیست خط مشی این وبلاگ کوفتی قراره چی باشه. همین جوری الکی میایم نت آپ می کنیم می ریم.

I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me
Need the end to set me free

پ.ن. چلسی هم پریشب باخت. بارسا هم که مساوی کرده بود ....

پست سوم - هی فلانی

هی فلانی
زندگی شاید همین باشد
همین لحظات کشــــــــــــــــــــــدار انتظار
همین دل خوشی های کوچک صبح
همین ذوق دیدن نام تو ... (کپی رایت : اول اینو اینجا خوندم)



هی فلانی زندگی شاید همین باشد

یک فریب ساده کوچک  
آن هم از دوست عزیزی که تو دنیا را  
جز برای او و جز با او نمی خواهی  
من گمانم زندگی باید همین باشد  
آه ...... آه ......... اما  
او چرا این را نمیداند که در اینجا  
من دلم تنگ است . یک ذره است؟
 
هم آدم است ای داد برمن داد  
ای فغان ! فریاد!  
من نمیدانم چرا دلدار من این را نمی داند؟  
که من من بیچاره هم در سینه دل دارم  
که دل منهم دل است آخر؟  
سنگ و آهن نیست  
او چرا اینقدر از من غافل است آخر  
آه ......آه ....... ای کاش  
گاه گاهی .........  
کاشکی .... اما ... رها کن . هیچ  
حسب حال من این است شکایت نیست

 (مهدی اخوان ثالث)


کنار همه ی ثانیه های عمر که می گذرن یکی شاید بخواد دوستیشو، قلبشو، باتو به اشتراک بذاره. می دونی اگه قبولش کنی شاید کم کمک عادت بشید برای هم. شاید بعدش سخت باشه از هم دل کندن.
ولی کسایی به تو احتیاج دارن همیشه.
چه اون کس باشه کنارت، چه نباشه........

پست دوم

آمدیم بلاگ اسپات

سخت بود دل کندن از آن قالب مشکی و راحتی بلاگفا

ولی چاره ای نبود. بلاگفا هر روز مزخرف تر از دیروز می شد و ما هم هرروز پیچیده تر از روز قبل.

دوستان کماکان نظرات را ما تایید می کنیم و جواب نظرات را هر چند نظر یک بار از خودمان در می کنیم.

کاش بهتر بودیم.

دیروز بسیار خوش گذشت. رفتیم دانشگاه شهید بهشتی، دوستمان و دوستان دوستمان را دیدیم.

سی سی کاش تو هم می آمدی. ولی حیف که جشن تولد دوستت بود و نتوانستی.

چنان پیچیده ایم در هم که نمی دانم کدام سر نخمان انتهاست و کدام ابتدا.....

پست اول

به عنوان پست اول بعد از اون وبلاگ هیچی نمی گم.